Urodzona w dniu niepodległości, świętuje 100. urodziny. Wyjątkowy jubileusz Heleny Nowak
W Lutomi Górnej w gminie Świdnica obchodzono kolejny wyjątkowy jubileusz. Helena Nowak, urodzona 11 listopada 1926 roku, skończyła 100 lat. Należy do grona czterech mieszkańców gminy, którzy mają co najmniej sto lat. Ich wspomnienia i doświadczenia są częścią historii lokalnej społeczności.
Z gratulacjami przybyli wójt Bartłomiej Strózik, radny Wiesław Rymarz, rzecznik prasowy Janusz Waligóra oraz Beata Dyko, kierująca świdnickim inspektoratem ZUS. Goście podziękowali jubilatce za pogodę ducha i gotowość do dzielenia się doświadczeniami. Życzyli jej zdrowia, spokoju i radości w następnych latach.
To niejedyny taki jubileusz w tej miejscowości. Niedawno, 27 października 2026 roku, 107. urodziny obchodziła Helena Koprowska.
Droga do Lutomi Górnej
Życie Heleny Nowak rozpoczęło się w Węglówce koło Mszany. Była najmłodszym z ośmiorga dzieci Marii i Wojciecha Majdów. Wkrótce rodzina przeprowadziła się do Woli Skrzydlańskiej w powiecie limanowskim, gdzie rodzice postawili dom. Przed okupacją Helena ukończyła trzy klasy szkoły powszechnej.
W 1946 roku wyszła za Jana Nowaka, a rok później małżonkowie wyjechali na Ziemie Odzyskane. Dom w Lutomi Górnej otrzymali za pośrednictwem punktu repatriacyjnego w Świdnicy. Później przeprowadzili się do innego budynku w tej samej wsi, w którym jubilatka mieszka do dziś.
Jan Nowak przed 1939 rokiem był żołnierzem zawodowym, natomiast podczas II wojny światowej walczył w partyzantce. Zmarł w 1961 roku. Jeszcze za jego życia, w 1957 roku, trudna sytuacja materialna skłoniła Helenę do podjęcia pracy barmanki w miejscowej restauracji Kaskada. Pracowała tam przez 30 lat, aż do emerytury w 1987 roku.
Rodzina, gospodarstwo i codzienne zwyczaje
Helena Nowak nie miała własnych dzieci. Zamieszkała z nią Anna, córka jej starszej siostry i zarazem chrześnica. Dziewczyna pozostała w domu Heleny po śmierci swoich rodziców. Ważnym wsparciem dla rodziny był także Stanisław, który zmarł w 2011 roku. Od tego czasu jubilatka mieszka sama.
Poza pracą zawodową zajmowała się niewielkim gospodarstwem, uprawiając ziemię i hodując zwierzęta. Za ważne dla długiego życia uważa ruch na świeżym powietrzu, życzliwość wobec ludzi i zwierząt oraz pogodne usposobienie. W codziennej pielęgnacji od lat sięga po krem Nivea i łagodny szampon.
Jej losy przypominają drogę, jaką po wojnie przeszli mieszkańcy osiedlający się w regionie. Pozostają też świadectwem historii, którą starsze pokolenia przekazują młodszym.
Źródło: Urząd Gminy w Świdnicy
